in the PONS Dictionary
conciliant(e) [kɔ͂siljɑ͂, jɑ͂t] ADJ
- conciliant(e) personne
-
- conciliant(e) personne
-
- conciliant(e) parole
-
- conciliant(e) caractère
-
- conciliant(e) caractère
-
I. concilier [kɔ͂silje] VB trans
1. concilier (harmoniser):
2. concilier (faire gagner):
3. concilier LAW:
| je | concilie | |
|---|---|---|
| tu | concilies | |
| il/elle/on | concilie | |
| nous | concilions | |
| vous | conciliez | |
| ils/elles | concilient |
| je | conciliais | |
|---|---|---|
| tu | conciliais | |
| il/elle/on | conciliait | |
| nous | conciliions | |
| vous | conciliiez | |
| ils/elles | conciliaient |
| je | conciliai | |
|---|---|---|
| tu | concilias | |
| il/elle/on | concilia | |
| nous | conciliâmes | |
| vous | conciliâtes | |
| ils/elles | concilièrent |
| je | concilierai | |
|---|---|---|
| tu | concilieras | |
| il/elle/on | conciliera | |
| nous | concilierons | |
| vous | concilierez | |
| ils/elles | concilieront |
No example sentences available
Try using a different entry.