in the PONS Dictionary
circumiectus1 <ūs> SUBST m (circumicio)
1.
- circumiectus
-
2. meton.
- circumiectus
-
3. vorkl.
- circumiectus
-
circumiectus2 <a, um> (P. Adj. von circum-iciō)
1.
- circumiectus
- umliegend, ringsum befindlich [ silvae; oppida; nemora; (rings um etw.: m. Dat) aedificia -a muris ]
2.
- circumiectus
-
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | circumiectus | circumiectūs |
| Genitive | circumiectūs | circumiectuum |
| Dative | circumiectuī | circumiectibus |
| Accusative | circumiectum | circumiectūs |
| Ablative | circumiectū | circumiectibus |
No example sentences available
Try using a different entry.