in the PONS Dictionary
coërcitiō <ōnis> f (coërceo)
1.
- coercitio
-
- coercitio magistratūs (m. Gen subi.)
- coercitio errantium sceleratorumque
- coercitio servorum (m. Gen obi.)
2. Tac.
- coercitio
-
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | coercitiō | coercitiōnēs |
| Genitive | coercitiōnis | coercitiōnum |
| Dative | coercitiōnī | coercitiōnibus |
| Accusative | coercitiōnem | coercitiōnēs |
| Ablative | coercitiōne | coercitiōnibus |
No example sentences available
Try using a different entry.
Browse the dictionary
- coenobium
- coeo
- co͡epi
- coepio
- coepiscopus
- coercitio
- coercitor
- coero
- coetus
- Coeus
- cogitabilis