in the PONS Dictionary
commōtus <a, um> P. Adj. zu commoveo
2.
- commotus
-
See also
com-moveō <movēre, mōvī, mōtum>
1.
4.
5.
6.
7.
-
- hervorrufen, veranlassen, erregen [ iram tyranni; tumultum; misericordiam; dolorem; risum; invidiam in alqm ]
8. Verg.
commōtus1 <a, um>
→ commoveo
See also
com-moveō <movēre, mōvī, mōtum>
1.
4.
5.
6.
7.
-
- hervorrufen, veranlassen, erregen [ iram tyranni; tumultum; misericordiam; dolorem; risum; invidiam in alqm ]
8. Verg.
commōtus2 <ūs> m (commoveo) vorkl.
- commotus
-
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | commōtus | commōtūs |
| Genitive | commōtūs | commōtuum |
| Dative | commōtuī | commōtibus |
| Accusative | commōtum | commōtūs |
| Ablative | commōtū | commōtibus |