in the PONS Dictionary
concursus <ūs> m (concurro)
1.
- concursus
-
2.
3.
- concursus
-
4. (feindliches Aneinandergeraten)
b. (allg.)
- concursus
- [ philosophorum ]
5. übtr
- concursus
-
6.
- concursus
-
7.
- concursus
-
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | concursus | concursūs |
| Genitive | concursūs | concursuum |
| Dative | concursuī | concursibus |
| Accusative | concursum | concursūs |
| Ablative | concursū | concursibus |