in the PONS Dictionary
coniūnctiō <ōnis> f (coniungo)
1.
- coniunctio
-
2.
- coniunctio
- gesellige Verbindung, Freundschaft (mit: cum; Gen; inter se miteinander)
3.
- coniunctio
-
4.
- coniunctio
-
5.
- coniunctio
-
6. PHILOS
- coniunctio
-
7. RHET
- coniunctio
-
8. GRAM
- coniunctio
-
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | coniūnctiō | coniūnctiōnēs |
| Genitive | coniūnctiōnis | coniūnctiōnum |
| Dative | coniūnctiōnī | coniūnctiōnibus |
| Accusative | coniūnctiōnem | coniūnctiōnēs |
| Ablative | coniūnctiōne | coniūnctiōnibus |
No example sentences available
Try using a different entry.