in the PONS Dictionary
dē-verbium
→ diverbium
dī-verbium <ī> nt (dis u. verbum)
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | dēverbium | dēverbia |
| Genitive | dēverbiī | dēverbiōrum |
| Dative | dēverbiō | dēverbiīs |
| Accusative | dēverbium | dēverbia |
| Ablative | dēverbiō | dēverbiīs |
No example sentences available
Try using a different entry.