in the PONS Dictionary
in-comitiō <comitiāre> (in-¹ u. comitium) Plaut.
- incomitio
-
| incomitiō |
|---|
| incomitiās |
| incomitiat |
| incomitiāmus |
| incomitiātis |
| incomitiant |
| incomitiem |
|---|
| incomitiēs |
| incomitiet |
| incomitiēmus |
| incomitiētis |
| incomitient |
| incomitiābam |
|---|
| incomitiābās |
| incomitiābat |
| incomitiābāmus |
| incomitiābātis |
| incomitiābant |
| incomitiārem |
|---|
| incomitiārēs |
| incomitiāret |
| incomitiārēmus |
| incomitiārētis |
| incomitiārent |
No example sentences available
Try using a different entry.