in the PONS Dictionary
murtus <ī [o. ūs] > f (griech. Fw.) poet; nachkl.
1.
- murtus
-
2. meton.
a.
- murtus
-
b.
- murtus
-
c.
- murtus
-
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | murtus | murtī |
| Genitive | murtī | murtōrum |
| Dative | murtō | murtīs |
| Accusative | murtum | murtōs |
| Ablative | murtō | murtīs |
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | murtus | murtūs |
| Genitive | murtūs | murtuum |
| Dative | murtuī | murtibus |
| Accusative | murtum | murtūs |
| Ablative | murtū | murtibus |