in the PONS Dictionary
panacēa <ae> f (griech. Fw.) poet; nachkl.
- panacea
- Allheilkraut (erdichtete Pflanze)
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | panacēa | panacēae |
| Genitive | panacēae | panacēārum |
| Dative | panacēae | panacēīs |
| Accusative | panacēam | panacēās |
| Ablative | panacēā | panacēīs |