in the PONS Dictionary
pīnus <ūs [o. ī] > f
2. meton.
a. poet
- pinus
-
b. Ov.
- pinus
-
- caput (griech. Akk) pinu praecinctus
c. Verg.
- pinus
-
d. Iuv.
- pinus
-
3. Plin.
- pinus
-
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | pīnus | pīnūs |
| Genitive | pīnūs | pīnuum |
| Dative | pīnuī | pīnibus |
| Accusative | pīnum | pīnūs |
| Ablative | pīnū | pīnibus |
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | pīnus | pīnī |
| Genitive | pīnī | pīnōrum |
| Dative | pīnō | pīnīs |
| Accusative | pīnum | pīnōs |
| Ablative | pīnō | pīnīs |