in the PONS Dictionary
profectus2
P. P. Akt. v. proficiscor
See also
pro-ficīscor <ficīscī, fectus sum> (Incoh. v. proficio)
1.
2. MILIT
-
- marschieren [ adversus hostem; contra barbaros; in proelium; ex castris; eodem cum exercitu; in expeditionem; ad Massiliam occupandam ]
3. (in der Rede)
4. (a re) übtr
- inde proficiscitur oratio mea Cic.
prōfectus1 <ūs> m (proficio) vor- u. nachkl.
- profectus
-
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | prōfectus | prōfectūs |
| Genitive | prōfectūs | prōfectuum |
| Dative | prōfectuī | prōfectibus |
| Accusative | prōfectum | prōfectūs |
| Ablative | prōfectū | prōfectibus |