in the PONS Dictionary
kne̱ten [ˈkneːtən] VB trans
1. kneten (bearbeiten):
I. kne̱i̱fen <kneift, kniff, gekniffen> [ˈknaɪfən] VB trans
kne̱i̱pen [ˈknaɪpən] VB intr REG
kneipen → kneifen
See also
I. kne̱i̱fen <kneift, kniff, gekniffen> [ˈknaɪfən] VB trans
| ich | knete | |
|---|---|---|
| du | knetest | |
| er/sie/es | knetet | |
| wir | kneten | |
| ihr | knetet | |
| sie | kneten |
| ich | knetete | |
|---|---|---|
| du | knetetest | |
| er/sie/es | knetete | |
| wir | kneteten | |
| ihr | knetetet | |
| sie | kneteten |
| ich | habe | geknetet | |
|---|---|---|---|
| du | hast | geknetet | |
| er/sie/es | hat | geknetet | |
| wir | haben | geknetet | |
| ihr | habt | geknetet | |
| sie | haben | geknetet |
| ich | hatte | geknetet | |
|---|---|---|---|
| du | hattest | geknetet | |
| er/sie/es | hatte | geknetet | |
| wir | hatten | geknetet | |
| ihr | hattet | geknetet | |
| sie | hatten | geknetet |