in the PONS Dictionary
knịff [knɪf] VB trans, intr
kniff imp von kneifen
I. kne̱i̱fen <kneift, kniff, gekniffen> [ˈknaɪfən] VB trans
Knịff <‑[e]s, ‑e> [knɪf] N m
I. kne̱i̱fen <kneift, kniff, gekniffen> [ˈknaɪfən] VB trans
| ich | kneife | |
|---|---|---|
| du | kneifst | |
| er/sie/es | kneift | |
| wir | kneifen | |
| ihr | kneift | |
| sie | kneifen |
| ich | kniff | |
|---|---|---|
| du | kniffst | |
| er/sie/es | kniff | |
| wir | kniffen | |
| ihr | knifft | |
| sie | kniffen |
| ich | habe | gekniffen | |
|---|---|---|---|
| du | hast | gekniffen | |
| er/sie/es | hat | gekniffen | |
| wir | haben | gekniffen | |
| ihr | habt | gekniffen | |
| sie | haben | gekniffen |
| ich | hatte | gekniffen | |
|---|---|---|---|
| du | hattest | gekniffen | |
| er/sie/es | hatte | gekniffen | |
| wir | hatten | gekniffen | |
| ihr | hattet | gekniffen | |
| sie | hatten | gekniffen |