in the PONS Dictionary
funkeln [ˈfʊŋkəln] VB intr
2. funkeln (Edelstein):
- funkeln
- искри́ться imperf
| ich | funkle / funkele | |
|---|---|---|
| du | funkelst | |
| er/sie/es | funkelt | |
| wir | funkeln | |
| ihr | funkelt | |
| sie | funkeln |
| ich | funkelte | |
|---|---|---|
| du | funkeltest | |
| er/sie/es | funkelte | |
| wir | funkelten | |
| ihr | funkeltet | |
| sie | funkelten |
| ich | habe | gefunkelt | |
|---|---|---|---|
| du | hast | gefunkelt | |
| er/sie/es | hat | gefunkelt | |
| wir | haben | gefunkelt | |
| ihr | habt | gefunkelt | |
| sie | haben | gefunkelt |
| ich | hatte | gefunkelt | |
|---|---|---|---|
| du | hattest | gefunkelt | |
| er/sie/es | hatte | gefunkelt | |
| wir | hatten | gefunkelt | |
| ihr | hattet | gefunkelt | |
| sie | hatten | gefunkelt |
No example sentences available
Try using a different entry.