in the PONS Dictionary
būcinātor <ōris> m (bucino)
1.
- bucinator
-
2.
- bucinator
-
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | būcinātor | būcinātorēs |
| Genitive | būcinātōris | būcinātorum |
| Dative | būcinātorī | būcinātoribus |
| Accusative | būcinātorem | būcinātorēs |
| Ablative | būcinātore | būcinātoribus |