in the PONS Dictionary
con-cidō1 <cidere, cidī, –> (cado)
2. (v. lebenden Wesen)
3. (v. Zuständen)
4. (v. Personen)
5.
7. Ov.
con-cīdō2 <cīdere, cīdī, cīsum> (caedo)
1.
2.
3.
5.
6. (durch Gruben, Gräben u. ä.)
7. (geistig)
| concidō |
|---|
| concidis |
| concidit |
| concidimus |
| conciditis |
| concidunt |
| concidam |
|---|
| concidās |
| concidat |
| concidāmus |
| concidātis |
| concidant |
| concidebam |
|---|
| concidebās |
| concidebat |
| concidebāmus |
| concidebātis |
| concidebant |
| conciderem |
|---|
| conciderēs |
| concideret |
| conciderēmus |
| conciderētis |
| conciderent |