in the PONS Dictionary
con-ciō
→ concieo
con-cieō <ciēre, cīvī, citum>, con-ciō (meist in Prosa) <cīre>
1.
- concieo MILIT
- [ multitudinem ad se; exercitum ex tota insula; totam urbem ]
3. POL
-
- aufwiegeln, zum Aufstand verleiten [ populos; plebem contionibus; homines ad arma; per largitionem veteranos ]
4.
5. poet; nachkl.
con-cieō <ciēre, cīvī, citum>, con-ciō (meist in Prosa) <cīre>
1.
- concieo MILIT
- [ multitudinem ad se; exercitum ex tota insula; totam urbem ]
3. POL
-
- aufwiegeln, zum Aufstand verleiten [ populos; plebem contionibus; homines ad arma; per largitionem veteranos ]
4.
5. poet; nachkl.
| conciēō |
|---|
| conciēs |
| conciēt |
| conciēmus |
| conciētis |
| conciēnt |
| conciēam |
|---|
| conciēās |
| conciēat |
| conciēāmus |
| conciēātis |
| conciēant |
| conciēbam |
|---|
| conciēbās |
| conciēbat |
| conciēbāmus |
| conciēbātis |
| conciēbant |
| conciērem |
|---|
| conciērēs |
| conciēret |
| conciērēmus |
| conciērētis |
| conciērent |
No example sentences available
Try using a different entry.