in the PONS Dictionary
con-iūrō <iūrāre>
1.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | coniux | coniugēs |
| Genitive | coniugis | coniugum |
| Dative | coniugī | coniugibus |
| Accusative | coniugem | coniugēs |
| Ablative | coniuge | coniugibus |
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | coniūnx | coniugēs |
| Genitive | coniugis | coniugum |
| Dative | coniugī | coniugibus |
| Accusative | coniugem | coniugēs |
| Ablative | coniuge | coniugibus |
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | congius | congiī |
| Genitive | congiī | congiōrum |
| Dative | congiō | congiīs |
| Accusative | congium | congiōs |
| Ablative | congiō | congiīs |
| coniugō |
|---|
| coniugās |
| coniugat |
| coniugāmus |
| coniugātis |
| coniugant |
| coniugem |
|---|
| coniugēs |
| coniuget |
| coniugēmus |
| coniugētis |
| coniugent |
| coniugābam |
|---|
| coniugābās |
| coniugābat |
| coniugābāmus |
| coniugābātis |
| coniugābant |
| coniugārem |
|---|
| coniugārēs |
| coniugāret |
| coniugārēmus |
| coniugārētis |
| coniugārent |