in the PONS Dictionary
con-volūtor <volūtārī> Sen.
- convolutor
-
| convolūtor |
|---|
| convolūtāris |
| convolūtātur |
| convolūtāmur |
| convolūtāminī |
| convolūtantur |
| convolūter |
|---|
| convolūtēris |
| convolūtētur |
| convolūtēmur |
| convolūtēminī |
| convolūtentur |
| convolūtābar |
|---|
| convolūtābāris |
| convolūtābātur |
| convolūtābāmur |
| convolūtābāminī |
| convolūtābantur |
| convolūtārer |
|---|
| convolūtārēris |
| convolūtārētur |
| convolūtārēmur |
| convolūtārēminī |
| convolūtārentur |
No example sentences available
Try using a different entry.