in the PONS Dictionary
dē-spōnsō <spōnsāre> Intens. v. despondeo
1. nachkl.
- desponso
-
2. spätlat
- desponso
-
See also
dē-spondeō <spondēre, spondī, spōnsum>
1.
2. (sibi alqd)
3. (ein Mädchen)
| dēspōnsō |
|---|
| dēspōnsās |
| dēspōnsat |
| dēspōnsāmus |
| dēspōnsātis |
| dēspōnsant |
| dēspōnsem |
|---|
| dēspōnsēs |
| dēspōnset |
| dēspōnsēmus |
| dēspōnsētis |
| dēspōnsent |
| dēspōnsābam |
|---|
| dēspōnsābās |
| dēspōnsābat |
| dēspōnsābāmus |
| dēspōnsābātis |
| dēspōnsābant |
| dēspōnsārem |
|---|
| dēspōnsārēs |
| dēspōnsāret |
| dēspōnsārēmus |
| dēspōnsārētis |
| dēspōnsārent |
No example sentences available
Try using a different entry.