in the PONS Dictionary
imputātor <ōris> m (imputo) Sen.
- imputator
- „der Anrechner“, der Selbstgerechte (der sich damit brüstet, anderen Gutes zu tun)
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | imputātor | imputātorēs |
| Genitive | imputātōris | imputātorum |
| Dative | imputātorī | imputātoribus |
| Accusative | imputātorem | imputātorēs |
| Ablative | imputātore | imputātoribus |