in the PONS Dictionary
indīgnātiō <ōnis> f (indignor)
1.
- indignatio
-
2. im Pl
- indignatio
-
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | indīgnātiō | indīgnātiōnēs |
| Genitive | indīgnātiōnis | indīgnātiōnum |
| Dative | indīgnātiōnī | indīgnātiōnibus |
| Accusative | indīgnātiōnem | indīgnātiōnēs |
| Ablative | indīgnātiōne | indīgnātiōnibus |
No example sentences available
Try using a different entry.