in the PONS Dictionary
interitus <ūs> m (intereo)
- interitus
- Untergang, Vernichtung (v. Personen u. Sachen) [ immaturus; voluntarius; consulum; legum; vitae; urbium ]
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | interitus | interitūs |
| Genitive | interitūs | interituum |
| Dative | interituī | interitibus |
| Accusative | interitum | interitūs |
| Ablative | interitū | interitibus |
No example sentences available
Try using a different entry.