in the PONS Dictionary
mandātor <ōris> m (mando¹) nachkl.
1.
- mandator
-
2.
- mandator
-
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | mandātor | mandātorēs |
| Genitive | mandātōris | mandātorum |
| Dative | mandātorī | mandātoribus |
| Accusative | mandātorem | mandātorēs |
| Ablative | mandātore | mandātoribus |