in the PONS Dictionary
scopulus1 <ī> m (griech. Fw.)
1. poet
- scopulus
-
3. (im Gleichnis) übtr
a. (zur Bez. der Hartherzigkeit:) poet
c. (als Sinnbild des Gefährlichen, Unheilbringenden od. Schwierigen;)
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | scopulus | scopulī |
| Genitive | scopulī | scopulōrum |
| Dative | scopulō | scopulīs |
| Accusative | scopulum | scopulōs |
| Ablative | scopulō | scopulīs |