in the PONS Dictionary
Wrạck <‑[e]s, ‑s [o. ‑e]> [vrak] N nt
1. Wrack (Trümmer: eines Flugzeugs, Schiffs):
- Wrack
- wrak m
2. Wrack fig (ein erschöpfter Mensch):
- ein menschliches Wrack
-
ạb|wracken VB trans
2. abwracken fig (herunterkommen):
| ich | wracke | ab | |
|---|---|---|---|
| du | wrackst | ab | |
| er/sie/es | wrackt | ab | |
| wir | wracken | ab | |
| ihr | wrackt | ab | |
| sie | wracken | ab |
| ich | wrackte | ab | |
|---|---|---|---|
| du | wracktest | ab | |
| er/sie/es | wrackte | ab | |
| wir | wrackten | ab | |
| ihr | wracktet | ab | |
| sie | wrackten | ab |
| ich | habe | abgewrackt | |
|---|---|---|---|
| du | hast | abgewrackt | |
| er/sie/es | hat | abgewrackt | |
| wir | haben | abgewrackt | |
| ihr | habt | abgewrackt | |
| sie | haben | abgewrackt |
| ich | hatte | abgewrackt | |
|---|---|---|---|
| du | hattest | abgewrackt | |
| er/sie/es | hatte | abgewrackt | |
| wir | hatten | abgewrackt | |
| ihr | hattet | abgewrackt | |
| sie | hatten | abgewrackt |