in the PONS Dictionary
I. krạchen VB intr
1. krachen +haben:
3. krachen +sein inf (aufprallen):
II. krạchen VB impers +haben inf
1. krachen (Krach verursachen):
| ich | krache | |
|---|---|---|
| du | krachst | |
| er/sie/es | kracht | |
| wir | krachen | |
| ihr | kracht | |
| sie | krachen |
| ich | krachte | |
|---|---|---|
| du | krachtest | |
| er/sie/es | krachte | |
| wir | krachten | |
| ihr | krachtet | |
| sie | krachten |
| ich | habe | gekracht | |
|---|---|---|---|
| du | hast | gekracht | |
| er/sie/es | hat | gekracht | |
| wir | haben | gekracht | |
| ihr | habt | gekracht | |
| sie | haben | gekracht |
| ich | hatte | gekracht | |
|---|---|---|---|
| du | hattest | gekracht | |
| er/sie/es | hatte | gekracht | |
| wir | hatten | gekracht | |
| ihr | hattet | gekracht | |
| sie | hatten | gekracht |