in the PONS Dictionary
sta̱u̱nen [ˈʃtaʊnən] VB intr
1. staunen (sich wundern):
| ich | staune | |
|---|---|---|
| du | staunst | |
| er/sie/es | staunt | |
| wir | staunen | |
| ihr | staunt | |
| sie | staunen |
| ich | staunte | |
|---|---|---|
| du | stauntest | |
| er/sie/es | staunte | |
| wir | staunten | |
| ihr | stauntet | |
| sie | staunten |
| ich | habe | gestaunt | |
|---|---|---|---|
| du | hast | gestaunt | |
| er/sie/es | hat | gestaunt | |
| wir | haben | gestaunt | |
| ihr | habt | gestaunt | |
| sie | haben | gestaunt |
| ich | hatte | gestaunt | |
|---|---|---|---|
| du | hattest | gestaunt | |
| er/sie/es | hatte | gestaunt | |
| wir | hatten | gestaunt | |
| ihr | hattet | gestaunt | |
| sie | hatten | gestaunt |