in the PONS Dictionary
coniectus2
P. P. P. v. conicio
con-iciō <icere, iēcī, iectum> (iacio)
2.
-
- (hin)werfen, zuwerfen; schleudern [ spolia igni; pecuniam in alqd für etw. hinauswerfen; pila in hostes ]
3.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | coniectus | coniectūs |
| Genitive | coniectūs | coniectuum |
| Dative | coniectuī | coniectibus |
| Accusative | coniectum | coniectūs |
| Ablative | coniectū | coniectibus |
No example sentences available
Try using a different entry.