How would you like to use PONS.com?

Already a PONS subscriber?

PONS with ads

Go to PONS.com as usual with ad tracking and advertisements.

You can find details of tracking in Information about data protection and under Privacy settings.

PONS Pur

without advertising by third parties

without ad tracking

Subscribe now

If you already have a user account for PONS.com, then you can subscribe to PONS Pur here.

in the PONS Dictionary

I. fugitō <fugitāre> Intens. v. fugio VERB intr

1. Ter.

fugito

2. Ter.; Lucr. (m. Infin)

fugito

II. fugitō <fugitāre> Intens. v. fugio VERB trans

fugito
(ver)meiden, scheuen [ necem; alcis conspectum; quaestionem ]
See also

I. fugiō <fugere, fūgī, fugitūrus> (fuga) VERB intr

1.

fliehen, entfliehen, sich auf- und davonmachen, entkommen [ ex oppido; a foro; ex caede; ex proelio; per tela; domo; in provinciam; ad Tiberim; avis in auras; übtr a turpitudine sich fern halten v. ]

2. (v. Sklaven)

3. POL

4. (v. Örtl.)

5.

II. fugiō <fugere, fūgī, fugitūrus> (fuga) VERB trans

1.

jmd o. vor jmdm., etw o. vor etw. fliehen, davonlaufen, zu entgehen suchen [ hostem; patriam; arma lovis ]

2.

entgehen, entrinnen [ enses; iudicium; insidiatorem ]

3. (der Wahrnehmung, Erkenntnis)

entgehen, unbekannt bleiben (alqm u. alqd; m. Infin; A. C. I.; indir. Frages.) [ Ciceronem; visus; memoriam alcis ]
fugit me (m. A. C. I.)

4.

(ver)meiden, ausweichen, sich v. etw. fern halten [ imbrem; caedem; conventūs hominum; percontatorem; caelum das Tageslicht ]

5. (Örtl.)

6.

verwerfen, verschmähen, ablehnen, sich verbitten [ procurationem rei publicae; iudicium; iudicem ablehnen ]
Indikativ Präsens
fugitō
fugitās
fugitat
fugitāmus
fugitātis
fugitant
Konjunktiv Präsens
fugitem
fugitēs
fugitet
fugitēmus
fugitētis
fugitent
Indikativ Imperfekt
fugitābam
fugitābās
fugitābat
fugitābāmus
fugitābātis
fugitābant
Konjunktiv Imperfekt
fugitārem
fugitārēs
fugitāret
fugitārēmus
fugitārētis
fugitārent
No example sentences available

No example sentences available

Try using a different entry.