in the PONS Dictionary
īnstīgātor <ōris> m (instigo) nachkl.
- instigator
-
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | īnstīgātor | īnstīgātorēs |
| Genitive | īnstīgātōris | īnstīgātorum |
| Dative | īnstīgātorī | īnstīgātoribus |
| Accusative | īnstīgātorem | īnstīgātorēs |
| Ablative | īnstīgātore | īnstīgātoribus |
No example sentences available
Try using a different entry.