in the PONS Dictionary
intentiō <ōnis> f (intendo)
1.
- intentio
-
2. übtr
- intentio
-
3.
- intentio
-
5. nachkl.
- intentio
-
7. spätlat
- intentio
-
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | intentiō | intentiōnēs |
| Genitive | intentiōnis | intentiōnum |
| Dative | intentiōnī | intentiōnibus |
| Accusative | intentiōnem | intentiōnēs |
| Ablative | intentiōne | intentiōnibus |
No example sentences available
Try using a different entry.