in the PONS Dictionary
tribūtus1
P. P. P. v. tribuo
tribuō <tribuere, tribuī, tribūtum> (tribus)
3. übtr
4.
5.
7.
tribūtus2 <a, um> (tribus)
- tributus
-
tribūtus3 <ūs> m (tribuo) vor- u. nachkl.
- tributus
-
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | tribūtus | tribūtūs |
| Genitive | tribūtūs | tribūtuum |
| Dative | tribūtuī | tribūtibus |
| Accusative | tribūtum | tribūtūs |
| Ablative | tribūtū | tribūtibus |
No example sentences available
Try using a different entry.