in the PONS Dictionary
I. fụnken [ˈfʊŋkən] VB trans (per Funk übermitteln)
II. fụnken [ˈfʊŋkən] VB intr
III. fụnken [ˈfʊŋkən] VB impers inf
Fụnken <‑s, ‑> N m
Funken → Funke
Fụnke <‑ns, ‑n> [ˈfʊŋkə] N m
| ich | funke | |
|---|---|---|
| du | funkst | |
| er/sie/es | funkt | |
| wir | funken | |
| ihr | funkt | |
| sie | funken |
| ich | funkte | |
|---|---|---|
| du | funktest | |
| er/sie/es | funkte | |
| wir | funkten | |
| ihr | funktet | |
| sie | funkten |
| ich | habe | gefunkt | |
|---|---|---|---|
| du | hast | gefunkt | |
| er/sie/es | hat | gefunkt | |
| wir | haben | gefunkt | |
| ihr | habt | gefunkt | |
| sie | haben | gefunkt |
| ich | hatte | gefunkt | |
|---|---|---|---|
| du | hattest | gefunkt | |
| er/sie/es | hatte | gefunkt | |
| wir | hatten | gefunkt | |
| ihr | hattet | gefunkt | |
| sie | hatten | gefunkt |