in the PONS Dictionary
concitātiō <ōnis> f (concito)
1.
- concitatio
-
2.
3. klass. immer m. Gen.: animi u. ä.
- concitatio
-
4. nachkl.
- concitatio
- Feuer des Redners
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | concitātiō | concitātiōnēs |
| Genitive | concitātiōnis | concitātiōnum |
| Dative | concitātiōnī | concitātiōnibus |
| Accusative | concitātiōnem | concitātiōnēs |
| Ablative | concitātiōne | concitātiōnibus |
No example sentences available
Try using a different entry.