in the PONS Dictionary
dēfectus <a, um> P. P. P. v. deficio
See also
I. dē-ficiō <ficere, fēcī, fectum> (facio) VERB intr
1.
2.
4. (v. Meer)
6. (v. Gestirnen)
8.
II. dē-ficiō <ficere, fēcī, fectum> (facio) VERB trans
1.
dēfectus1 <ūs> m
→ defectio
See also
dēfectiō <ōnis> f (deficio)
1.
2.
-
- das Abnehmen, das Aufhören, Schwinden, Fehlen [ animi Ohnmacht; Mutlosigkeit, Niedergeschlagenheit ]
3.
4.
5. Gell. GRAM
dēfectus2
→ deficio
See also
I. dē-ficiō <ficere, fēcī, fectum> (facio) VERB intr
1.
2.
4. (v. Meer)
6. (v. Gestirnen)
8.
II. dē-ficiō <ficere, fēcī, fectum> (facio) VERB trans
1.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | dēfectus | dēfectūs |
| Genitive | dēfectūs | dēfectuum |
| Dative | dēfectuī | dēfectibus |
| Accusative | dēfectum | dēfectūs |
| Ablative | dēfectū | dēfectibus |