in the PONS Dictionary
vinculum <ī> nt (vincio)
1.
2. im Pl
3. im Pl meton.
4. übtr
5. übtr
- vinculum
- vereinigendes Band, (Ver-)Bindung, Bindemittel [ amicitiae; sponsionis Kraft der Verbürgung; pennarum ]
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | vinculum | vincula |
| Genitive | vinculī | vinculōrum |
| Dative | vinculō | vinculīs |
| Accusative | vinculum | vincula |
| Ablative | vinculō | vinculīs |