in the PONS Dictionary
akcent <gen ‑u, pl ‑y> [aktsent] N m
1. akcent (nasilenie dźwieku, podkreślenie, uwydatnienie):
- akcent LING, MUS
- Akzent m
- akcent LING, MUS
- Betonung f
- akcent przyciskowy
-
- akcent inicjalny
-
- akcent ruchomy
-
- akcent ruchomy
-
- akcent stały [lub nieruchomy]
-
- akcent toniczny
-
- akcent wyrazowy
-
- akcent zdaniowy
-
- akcent retoryczny
-