in the PONS Dictionary
prō-ficiō <ficere, fēcī, fectum> (facio)
1.
2. übtr
- proficio
- Fortschritte machen, etw. ausrichten, bewirken [ multum verbis apud alqm; alqd in philosophia; nihil in oppugnatione oppidi; ad pacis stabilitatem ]
3.
| prōficiō |
|---|
| prōficis |
| prōficit |
| prōficimus |
| prōficitis |
| prōficiunt |
| prōficiam |
|---|
| prōficiās |
| prōficiat |
| prōficiāmus |
| prōficiātis |
| prōficiant |
| prōficiēbam |
|---|
| prōficiēbās |
| prōficiēbat |
| prōficiēbāmus |
| prōficiēbātis |
| prōficiēbant |
| prōficerem |
|---|
| prōficerēs |
| prōficeret |
| prōficerēmus |
| prōficerētis |
| prōficerent |
No example sentences available
Try using a different entry.