in the PONS Dictionary
Pfe̱i̱fe <‑, ‑n> [ˈpfaɪfə] N f
I. pfe̱i̱fen <pfeift, pfiff, gepfiffen> [ˈpfaɪfən] VB intr
1. pfeifen (Töne erzeugen):
| ich | pfeife | |
|---|---|---|
| du | pfeifst | |
| er/sie/es | pfeift | |
| wir | pfeifen | |
| ihr | pfeift | |
| sie | pfeifen |
| ich | pfiff | |
|---|---|---|
| du | pfiffst | |
| er/sie/es | pfiff | |
| wir | pfiffen | |
| ihr | pfifft | |
| sie | pfiffen |
| ich | habe | gepfiffen | |
|---|---|---|---|
| du | hast | gepfiffen | |
| er/sie/es | hat | gepfiffen | |
| wir | haben | gepfiffen | |
| ihr | habt | gepfiffen | |
| sie | haben | gepfiffen |
| ich | hatte | gepfiffen | |
|---|---|---|---|
| du | hattest | gepfiffen | |
| er/sie/es | hatte | gepfiffen | |
| wir | hatten | gepfiffen | |
| ihr | hattet | gepfiffen | |
| sie | hatten | gepfiffen |