in the PONS Dictionary
I. knạcken [ˈknakən] VB trans
1. knacken (zusammenpressen und öffnen):
2. knacken inf (dechiffrieren):
3. knacken inf (aufbrechen):
4. knacken sl (zerquetschen):
- knacken Läuse, Flöhe
- rozgniatać [perf rozgnieść]
II. knạcken [ˈknakən] VB intr
1. knacken +haben:
3. knacken +sein inf (entzweigehen):
| ich | knacke | |
|---|---|---|
| du | knackst | |
| er/sie/es | knackt | |
| wir | knacken | |
| ihr | knackt | |
| sie | knacken |
| ich | knackte | |
|---|---|---|
| du | knacktest | |
| er/sie/es | knackte | |
| wir | knackten | |
| ihr | knacktet | |
| sie | knackten |
| ich | habe | geknackt | |
|---|---|---|---|
| du | hast | geknackt | |
| er/sie/es | hat | geknackt | |
| wir | haben | geknackt | |
| ihr | habt | geknackt | |
| sie | haben | geknackt |
| ich | hatte | geknackt | |
|---|---|---|---|
| du | hattest | geknackt | |
| er/sie/es | hatte | geknackt | |
| wir | hatten | geknackt | |
| ihr | hattet | geknackt | |
| sie | hatten | geknackt |
No example sentences available
Try using a different entry.