prae-mittō <mittere, mīsī, missum>
1.
-
- vorausschicken [ nuntium; cum nave; a portu domum; ad eos equites; legatum cum cohortibus ad flumen; impedimenta ad castra; litteras odiosas ]
2. nachkl. übtr (mündl. schriftl.)
3. ( A. C. I.)
| praemittō |
|---|
| praemittis |
| praemittit |
| praemittimus |
| praemittitis |
| praemittunt |
| praemittam |
|---|
| praemittās |
| praemittat |
| praemittāmus |
| praemittātis |
| praemittant |
| praemittebam |
|---|
| praemittebās |
| praemittebat |
| praemittebāmus |
| praemittebātis |
| praemittebant |
| praemitterem |
|---|
| praemitterēs |
| praemitteret |
| praemitterēmus |
| praemitterētis |
| praemitterent |
PONS OpenDict
Would you like to add a word, a phrase or a translation?
We'd love you to send us a new entry for PONS OpenDict. The submitted suggestions are reviewed by the PONS editorial team and incorporated into the results accordingly.
No example sentences available
Try using a different entry.