in the PONS Dictionary
I. dingue [dɛ͂g] ADJ inf
1. dingue (fou, bizarre):
II. pingre [pɛ͂gʀ] N mf inf
congrès <pl congrès> [kɔ͂gʀɛ] N m
1. congrès (réunion):
| je | dingue | |
|---|---|---|
| tu | dingues | |
| il/elle/on | dingue | |
| nous | dinguons | |
| vous | dinguez | |
| ils/elles | dinguent |
| je | dinguais | |
|---|---|---|
| tu | dinguais | |
| il/elle/on | dinguait | |
| nous | dinguions | |
| vous | dinguiez | |
| ils/elles | dinguaient |
| je | dinguai | |
|---|---|---|
| tu | dinguas | |
| il/elle/on | dingua | |
| nous | dinguâmes | |
| vous | dinguâtes | |
| ils/elles | dinguèrent |
| je | dinguerai | |
|---|---|---|
| tu | dingueras | |
| il/elle/on | dinguera | |
| nous | dinguerons | |
| vous | dinguerez | |
| ils/elles | dingueront |