in the PONS Dictionary
Knạll <‑[e]s, ‑e> [knal] N m
Knall (des Schusses):
I. knạllen VB intr
1. knallen +haben:
2. knallen +haben (ein Geräusch erzeugen):
3. knallen +sein inf (prallen):
7. knallen +sein:
-
- pękać [perf pęknąć]
II. knạllen VB trans
2. knallen inf (werfen):
IV. knạllen VB impers +haben
| ich | knalle | |
|---|---|---|
| du | knallst | |
| er/sie/es | knallt | |
| wir | knallen | |
| ihr | knallt | |
| sie | knallen |
| ich | knallte | |
|---|---|---|
| du | knalltest | |
| er/sie/es | knallte | |
| wir | knallten | |
| ihr | knalltet | |
| sie | knallten |
| ich | habe | geknallt | |
|---|---|---|---|
| du | hast | geknallt | |
| er/sie/es | hat | geknallt | |
| wir | haben | geknallt | |
| ihr | habt | geknallt | |
| sie | haben | geknallt |
| ich | hatte | geknallt | |
|---|---|---|---|
| du | hattest | geknallt | |
| er/sie/es | hatte | geknallt | |
| wir | hatten | geknallt | |
| ihr | hattet | geknallt | |
| sie | hatten | geknallt |