in the PONS Dictionary
horchen [ˈhɔrçən] VB intr
1. horchen (hören):
- horchen
-
- horchen
- -слу́шаться perf
| ich | horche | |
|---|---|---|
| du | horchst | |
| er/sie/es | horcht | |
| wir | horchen | |
| ihr | horcht | |
| sie | horchen |
| ich | horchte | |
|---|---|---|
| du | horchtest | |
| er/sie/es | horchte | |
| wir | horchten | |
| ihr | horchtet | |
| sie | horchten |
| ich | habe | gehorcht | |
|---|---|---|---|
| du | hast | gehorcht | |
| er/sie/es | hat | gehorcht | |
| wir | haben | gehorcht | |
| ihr | habt | gehorcht | |
| sie | haben | gehorcht |
| ich | hatte | gehorcht | |
|---|---|---|---|
| du | hattest | gehorcht | |
| er/sie/es | hatte | gehorcht | |
| wir | hatten | gehorcht | |
| ihr | hattet | gehorcht | |
| sie | hatten | gehorcht |
No example sentences available
Try using a different entry.