in the PONS Dictionary
I. suffire [syfiʀ] VB intr
II. suffire [syfiʀ] VB intr impers (être suffisant)
| je | suffis | |
|---|---|---|
| tu | suffis | |
| il/elle/on | suffit | |
| nous | suffisons | |
| vous | suffisez | |
| ils/elles | suffisent |
| je | suffisais | |
|---|---|---|
| tu | suffisais | |
| il/elle/on | suffisait | |
| nous | suffisions | |
| vous | suffisiez | |
| ils/elles | suffisaient |
| je | suffis | |
|---|---|---|
| tu | suffis | |
| il/elle/on | suffit | |
| nous | suffîmes | |
| vous | suffîtes | |
| ils/elles | suffirent |
| je | suffirai | |
|---|---|---|
| tu | suffiras | |
| il/elle/on | suffira | |
| nous | suffirons | |
| vous | suffirez | |
| ils/elles | suffiront |