in the PONS Dictionary
conduite [kɔ͂dɥit] N f
1. conduite sans pl:
2. conduite (façon de conduire):
- conduite
- Fahrstil m
- conduite
-
- conduite accompagnée
- für Jugendliche ab 15 erlaubtes Fahren im Beisein eines erwachsenen Führerscheinbesitzers (in Frankreich)
4. conduite sans pl (responsabilité):
5. conduite (comportement) (mode de vie):
Phrases:
conduite f
I. conduire [kɔ͂dɥiʀ] VB intr
II. conduire [kɔ͂dɥiʀ] VB trans
2. conduire (emmener):
3. conduire (mener):
5. conduire (diriger):
| je | conduis | |
|---|---|---|
| tu | conduis | |
| il/elle/on | conduit | |
| nous | conduisons | |
| vous | conduisez | |
| ils/elles | conduisent |
| je | conduisais | |
|---|---|---|
| tu | conduisais | |
| il/elle/on | conduisait | |
| nous | conduisions | |
| vous | conduisiez | |
| ils/elles | conduisaient |
| je | conduisis | |
|---|---|---|
| tu | conduisis | |
| il/elle/on | conduisit | |
| nous | conduisîmes | |
| vous | conduisîtes | |
| ils/elles | conduisirent |
| je | conduirai | |
|---|---|---|
| tu | conduiras | |
| il/elle/on | conduira | |
| nous | conduirons | |
| vous | conduirez | |
| ils/elles | conduiront |