in the PONS Dictionary
kopf|stehenOLD
kopfstehen irr VB intr → Kopf 1.
Kopf <-(e)s, Köpfe> [kɔpf, pl: ˈkœpfə] N m
1. Kopf (Körperteil, Nagel-, Nadelkopf):
| ich | stehe | kopf | |
|---|---|---|---|
| du | stehst | kopf | |
| er/sie/es | steht | kopf | |
| wir | stehen | kopf | |
| ihr | steht | kopf | |
| sie | stehen | kopf |
| ich | stand | kopf | |
|---|---|---|---|
| du | standest | kopf | |
| er/sie/es | stand | kopf | |
| wir | standen | kopf | |
| ihr | standet | kopf | |
| sie | standen | kopf |
| ich | habe | kopfgestanden | |
|---|---|---|---|
| du | hast | kopfgestanden | |
| er/sie/es | hat | kopfgestanden | |
| wir | haben | kopfgestanden | |
| ihr | habt | kopfgestanden | |
| sie | haben | kopfgestanden |
| ich | hatte | kopfgestanden | |
|---|---|---|---|
| du | hattest | kopfgestanden | |
| er/sie/es | hatte | kopfgestanden | |
| wir | hatten | kopfgestanden | |
| ihr | hattet | kopfgestanden | |
| sie | hatten | kopfgestanden |