in the PONS Dictionary
I. knal·len [ˈknalən] VB intr
1. knallen +haben:
2. knallen +haben:
3. knallen +sein inf (hart auftreffen):
II. knal·len [ˈknalən] VB intr impers +haben
III. knal·len [ˈknalən] VB trans
2. knallen (hart werfen):
Son·ne <-, -n> [ˈzɔnə] N f
1. Sonne kein pl:
2. Sonne (Stern):
| ich | knalle | |
|---|---|---|
| du | knallst | |
| er/sie/es | knallt | |
| wir | knallen | |
| ihr | knallt | |
| sie | knallen |
| ich | knallte | |
|---|---|---|
| du | knalltest | |
| er/sie/es | knallte | |
| wir | knallten | |
| ihr | knalltet | |
| sie | knallten |
| ich | habe | geknallt | |
|---|---|---|---|
| du | hast | geknallt | |
| er/sie/es | hat | geknallt | |
| wir | haben | geknallt | |
| ihr | habt | geknallt | |
| sie | haben | geknallt |
| ich | hatte | geknallt | |
|---|---|---|---|
| du | hattest | geknallt | |
| er/sie/es | hatte | geknallt | |
| wir | hatten | geknallt | |
| ihr | hattet | geknallt | |
| sie | hatten | geknallt |